Nepal 1997

1-01Nepal.jpg5-02Nepal.jpg3-29Nepal.jpg3-37Nepal.jpg3-38Nepal.jpg3-39Nepal.jpg4-02Nepal.jpg4-04Nepal.jpg4-10Nepal.jpg4-12Nepal.jpg4-16aNepal.jpg4-16Nepal.jpg4-21Nepal.jpg4-22Nepal.jpg5-03Nepal.jpg3-27Nepal.jpg5-07Nepal.jpg5-08Nepal.jpg5-10aNepal.jpg5-11Nepal.jpg5-12Nepal.jpg5-15Nepal.jpg5-17Nepal.jpg5-18Nepal.jpg6-07Nepal.jpg6-11Nepal.jpg6-13Nepal.jpg6-14Nepal.jpg3-28Nepal.jpg3-25Nepal.jpg1-12Nepal.jpg2-27Nepal.jpg1-13Nepal.jpg1-20Nepal.jpg1-25Nepal.jpg1-40Nepal.jpg2-02Nepal.jpg2-06Nepal.jpg2-14Nepal.jpg2-15.Nepal.jpg2-17Nepal.jpg2-18Nepal.jpg2-24Nepal.jpg2-25Nepal.jpg2-31Nepal.jpg3-23Nepal.jpg2-32Nepal.jpg2-34Nepal.jpg2-35Nepal.jpg2-36Nepal.jpg3-04Nepal.jpg3-05Nepal.jpg3-07Nepal.jpg3-10Nepal.jpg3-11Nepal.jpg3-14Nepal.jpg3-17Nepal.jpg3-18Nepal.jpg6-15Nepal.jpg

Reisverslag Ganesh Himal Trekking Nepal

Van: Marlies en Theo Oberndorff

Periode : 12-oktober-1997 t/m 1-november-1997.

Reisorganisatie: SNP Nijmegen.

Reisleider: Rim De Kroon

Mede reisgenoten:  Elly v.d. Grift, Albert De Boer, Els en Marcel Fluitsma en

Wim Penninx.

Dit verslag heb ik geschreven voor onze kinderen, nadien heb ik besloten om het ook op het Internet te publiceren.

Zondag 12-oktober-1997, van Amsterdam naar New Delhi, India.

Om 04:15 uur zijn we opgestaan, een vriend (André Wagemans) bracht ons naar Schiphol.

Hij was stipt op tijd, om 05:00 uur hebben we de bagage ingeladen en afscheid genomen van Karen Bas en Marc. In het begin was het erg stil in de auto op weg naar schiphol, we kwamen om 07:00 uur aan. Onze reisleider Rim de Kroon was al aanwezig op het afgesproken ontmoetingspunt.

Om 08:00 uur zijn we gaan inchecken bij de British Midlands balie, waarna André ons onder het genot van een kopje koffie nog wat tips voor de reis heeft meegegeven.

Eindelijk konden we naar de Gate waar het avontuur echt kon beginnen.

We zijn om 09:40 uur opgestegen  met vlucht BM102 bestemming London Heathro. In het vliegtuig hadden we heel weinig beenruimte. Om 10:30 uur (Engelse tijd) zijn we geland, nadat we in een record tempo een Engels ontbijt (koffie/thee broodjes jam jus d’orange gebakken aardappeltjes roerei en bacon en een worstje) naar binnen hadden gewerkt.

Heathro is een enorm groot oud vliegveld waar we vanaf de aankomsthal met een bus naar vertrekhal 3 werden vervoerd, vanwaar we zouden vertrekken naar New Delhi.

Bij Gate 24 moesten we inchecken voor de Air India vlucht AI188. Er zaten ongelooflijk veel mensen te wachten zodat we dachten; moet dit allemaal met hetzelfde vliegtuig mee?

Om 12:50 uur zijn we met de Jumbo Jet (Boeiing 747) opgestegen. Het is niet te geloven dat er zoveel mensen in kunnen. De meeste zijn Indiase mensen met huilende kinderen, de volwassenen met hun specifieke kleding, kleurrijk en met veel stijl gedragen. Het tocht behoorlijk en Marlies heeft een sjaal omgedaan, langzaam heeft iedereen plaats genomen, ze haasten zich niet. Wij zitten in rij 34, deze bestaat uit 3 stoelen links een gangpad, 4 stoelen in het midden, weer een gangpad en 3 stoelen aan de rechter kant. Het zijn ca. 55 rijen, dus zitten er ca. 550 mensen in het vliegtuig. De stewardessen dragen kleurige gewaden, heel anders dan bij British Midlands die droegen een keurig mantelpakje plooien rok en een schattig hoedje. Het was een lange vlucht, (08:30 uur) onderweg werden we goed van eten en drinken voorzien.

Maandag 13-oktober-1997, 2e reisdag. Van New Delhi naar Kathmandu

Om 01:00 uur (plaatselijke tijd) zijn we geland in Delhi, waar we ca. 3 kwartier op de landingsbaan hebben gewacht (iets met een band?). Daarna hebben we de bagage opgehaald en zijn met de bus naar het Centaur hotel gebracht.

Het duurde vrij lang voordat we ingecheckt waren en naar onze kamer konden. Na de bagage boys teleurgesteld te hebben omdat ik geen fooi voor ze had (geen kleingeld) hebben we toch van 04:30 uur tot 07:30 uur geslapen. We hebben ontbeten (continentaal breakfast) en zijn toen weer met de bus naar het vliegveld gebracht.

Op het vliegveld aangekomen moest eerst de airport taks betaald worden waarna de bagage door een röntgen apparaat ging en ingecheckt kon worden. We hebben belachelijke situaties meegemaakt, we zijn van het kastje naar de muur gestuurd en moesten ontzettend veel formulieren invullen voordat uiteindelijk alle stempels in onze paspoorten stonden.

De laatste controle was die van de handbagage, mijn rugzak werd aan de kant gezet. Er was Lood geconstateerd in mijn rugzak. Het waren de batterijen die ik samen met mijn boardingpas (die ik van te voren had ontvangen) weer moest inleveren.

Na enig heen en weer gepraat begreep ik dat ik mijn boardingpas weer terug kreeg bij het vertrek bij de Gate en de batterijen in Kathmandu. Toen werd het spannend, iedereen was ingecheckt behalve een Nederlands meisje en ik (dat hetzelfde euvel had) stonden als laatste te wachten. Uiteindelijk kregen we op het allerlaatste moment onze boardingpas en konden we opgelucht plaats nemen in het vliegtuig.

Het vertrek was om 08:00 uur en om 09:15 uur (Nepalese tijd) zijn we na een rustige vlucht geland. Vanuit het vliegtuig waren de bergen goed te zien, het was een overweldigend uitzicht. Na de landing heb ik eerst de traveler checks ingewisseld, dit ging niet zonder problemen vanwege de kleine coupures die ik had waardoor ik veel handtekeningen (ook weer opnieuw) moest zetten.

Na te zijn uitgecheckt hebben we de bagage opgehaald en ben ik op zoek gegaan naar het kantoor van Air India alwaar ik zowaar mijn batterijen heb terug gekregen.

Buiten het vliegveld werden we opgewacht door iemand van SNP die ons een bloemenkrans ter begroeting omhing en ons met een busje naar het Tilitchi hotel heeft gebracht. Onderweg door oude gedeeltes gereden, tuut tuut tuut (links rijdend) heilige koeien, bedelaars, heel veel honden, af en toe een geit, en de meeste mensen in lompen gehuld op blote voeten, kortom heel veel indrukken in een kort tijdbestek. In het hotel aangekomen werden we begroet door Rita (begeleidster van SNP) en werden de kamers toegewezen. Voor Nepalese begrippen was het een heel luxe hotel. Die avond zijn we met de groep gaan eten in een restaurantje (500 roepies Fl.18,-) vegetarisch, dit was ons aangeraden om al mogelijke darmproblemen te voorkomen. We zijn om 21:30 uur gaan slapen.

Dinsdag 14-oktober-1997, vrije dag te besteden in Kathmandu

Vannacht om 01:30 uur gebons op de deur, zal wel een foutje zijn. Om 02:00 uur telefoon, weer een foutje.  Die ochtend hebben we ons haast verslapen het was reeds 08:00 uur . We hadden met onze reisleider afgesproken om gezamenlijk met de groep te ontbijten en wat bijzonderheden door te nemen over de bezienswaardigheden in Kathmandu.

Om 10:00 uur met Wim Penninx Kathmandu gaan bezichtigen, eerst naar de PASHUPATINATH tempel gelopen waar de lijkverbranding is. Hierna via binnenwegen verder gewandeld waar we onderweg een slangenbezweerder en loslopende apen hebben gezien. Na een half uurtje wandelen  kwamen we bij de BOUDHANATH Stupa.

Bodhnath Tempel, in Kathmandu, Nepal

De BODHNATH Stupa is een grote halve bol met een torentje dat met bladgoud is bekleed en  waarvandaan gebedsvlaggetjes naar beneden zijn gespannen.

Stupa’s zijn opgericht ter herinnering aan gedenkwaardige gebeurtenissen in de geschiedenis van het boeddhisme; zij worden aldus tot objecten van verering in zichzelf. Om het bouwwerk loopt gewoonlijk een processiepad.

Tussen al deze oude en historisch gezien heel interessante bouwwerken was het heel verrassend dat de E-mail faciliteit (160 roepies voor 1Kb) ook al bekend was, Wim Penninx maakte hier gebruik van om zijn collega een mailtje te sturen.

Daarna terug gewandeld naar het hotel door de sloppenwijken. In het hotel aangekomen hebben we de plunjezakken gepakt,  waarna deze gewogen werden voor de trek. Ze wogen 10,5 en 11 kg dit was binnen de norm van 12 kg, daarboven moest per kg bijbetaald worden.

De reisleider heeft 5000 Roepies geïnd voor fooien en donaties aan scholen onderweg. Die avond met de groep samen zijn we gaan eten in een authentiek Nepalees restaurant, de schoenen uit en aanzitten aan lage tafels. Op de terugweg zijn we met de reisleider als gids door Kathmandu langs steegjes en binnenplaatsen met prachtige beelden en tempels gewandeld. In het hotel aangekomen zijn we om 22:30 uur gaan slapen. Om 06:45 uur ontbeten en om 07:30 uur vertrokken met de bus. Het was ca. 100 km rijden over zeer slechte wegen met een overweldigend uitzicht over terrassen en bergen.

Woensdag 15-oktober-1997, bustocht van Kathmandu nar Dunche (1970m).

Deze busreis is de meest indrukwekkende ervaring geweest in mijn leven. De bus reed vlak langs afgronden (zonder reling) en dan de toestanden die uitgehaald moesten worden om een tegemoet komende vrachtwagen of bus te laten passeren. Tot aan Trisuli Bazar ging het nog wel, maar daarna was de rit naar Dunche een regelrechte aanslag op ons incasseringsvermogen. Een keer zijn we met het linkervoorwiel een rijstveld ingereden, waarna we moesten uitstappen en de bus weer met man en macht op de weg is gehesen. De weg werd alsmaar hobbeliger en smaller, de bus schommelde behoorlijk heen en weer met uitzichten in de diepte van de ravijnen.

Om 16:00 uur aangekomen op onze eerste kampeerplek in het dorp Dunche, met prachtige vergezichten over de toppen van de Ganesh Himal.

Donderdag 16-oktober-1997, eerste wandeldag van Dunche (1970m) naar Golcum Bensi (1700m).

Vannacht hebben we met tussenpozen geslapen, het was helder weer met een volle maan. Om 06:00 uur werden we gewekt met “Hello Sir good morning, Thee ?”. Dus met thee op de slaapzak, 20 minuten later kwam het waskommetje. Het was nog behelpen en er zat nog geen systeem in. Voor het ontbijt moest alles weer in de plunjezak zitten en de dagrugzak zijn ingepakt, waarna de dragers de tenten opbraken en de bagage te verdeelden, doorwerken dus.

Na het ontbijt begonnen we om ca. 07:30 uur te lopen. Om ca. 12:00 uur was de lunchpauze, de keukenploeg (welke ons na het ontbijt al snel voorbij raasden) had de warme maaltijd klaar, frites sandwiches, bonen en wortelen die we zittend op een blauw zeil verorberden. Om 13:30 uur zijn we weer gestart en om 15:30 uur gearriveerd op ons tweede kamp. Onderweg zijn we langs de laatste zogenaamde Cola-stands gekomen en hebben nog een groep Langora apen gezien en heel veel kinderen met snotterbellen Namasté Pen roepend. De natuur is zo schitterend en vooral heel gevarieerd. Weer op tijd gaan slapen, 20:30 uur (is nog wennen).

Vrijdag 17-oktober-1997, van Colcum bensi (1700m) naar Gatlang (2650m).

Vandaag was het behoorlijk zwaar, 1000m klimmen en 1000m dalen. Om 10:45 waren we op onze lunchplek, het was een behandelkamer van een dokterspost in het dorp Gatlang. De kinderen kwamen aan het raam naar ons kijken en met het woordenboek in de hand hebben we een gesprek met ze gevoerd over Toopies (hoedje) en de telwoorden doorgenomen, we werden enthousiast gecorrigeerd op onze uitspraak. Ook werden we een voor een gekeurd, ze wezen op onze brillen kleur haar en horloges. Er was een meisje dat haar armband geruild heeft tegen Marlies haar horloge, ze waren hier allebei heel gelukkig mee. Voor Marlies heeft de armband veel gevoelswaarde en voor het meisje geeft het bezit van een horloge aanzien in het dorp. De huizen in het dorp waren van mooi houtsnijwerk voorzien. Het kamp lag naast een Gompa, dat is een soort tempel, deze mochten we bezichtigen, er waren maskers gebedsrollen geschriften trommels en beelden, heel bijzonder.
Aan de grens met Tibet.  Die avond was het fris zodat we na het avondeten (macaroni gefrituurde bloemkool en mono’s (gevulde deegbolletjes)) om 20:00 uur naar onze eigen tent zijn gegaan zodat de dragers en draagsters in de eettent konden slapen.

Zaterdag 18-oktober-1997, van Gatlang (2650m) naar Samdang vallei (3200m).

Nu ging het echt het hooggebergte in, eerst een klim naar een pas op 3600m hoogte, het was er mistig erg koud en guur. Na een steile afdaling waren we om 16:00 uur op onze kampeerplaats in de vallei, ik had overal pijn en was erg moe. Ik ben die hele avond rillerig gebleven en het eten viel niet lekker. Weer op tijd gaan slapen, die nacht hebben we een fikse hagelbui op ons kamp gehad.

Zondag 19-oktober-1997, rustdag in de Samdung Vallei (3200m).

Samdung Vallei

Vanochtend ben ik met hoofdpijn wakker geworden, mijn buik voelde ook niet best, vannacht ben ik er een paar keer uit geweest, behoorlijk aan de dunne. Het ijs stond op de tent. De rustdag heb ik ook als zodanig gebruikt en ben ik met Els die ook niet lekker was in het kamp gebleven. Marlies is wel meegegaan om een pas van 4000m te beklimmen.

Na 1 uur besloot Marcel om niet verder te gaan en bleef achter, het werd steeds steiler en steiler, daarna besloot Marlies op ca. 3650m hoogte om te stoppen, ze bleef met Faldo de tweede gids achter. De anderen Wim Elly Albert en Rim zijn tot c.a.  3900m door geklommen, het zicht werd steeds minder, waarna ook zij aan de afdaling zijn begonnen.
Die avond heb ik niets gegeten, ik heb wel ODS naar binnen gewurmd wat jammer was want het kwam er 10 minuten later weer spontaan uit.

Maandag 20-oktober-1997, Samdang vallei (3200m) naar nabij Tipling (2790m).

Vanochtend weer ontbeten, 2 sneetjes toast. Om 07:45 uur zijn we weer op pad gegaan. Het hoogste punt was vandaag de PangSangpas (3800m) . Tot aan de lunch is het best goed gegaan, niet veel gegeten wel veel gedronken, de hoofdpijn werd dankzij de paracetamol wat minder.

Bij onze nieuwe kampeerplaats aan de rand van een bos stonden Yaks te grazen, onze reisleider zei dat dit zeer uitzonderlijk was op deze hoogte (2790m), meestal zaten ze boven de 3000m i.v.m. vatbaarheid voor ziektes. Die avond backgammon  geleerd in de eettent.

Dinsdag 21-oktober-1997, nabij Tipling (2790m) naar Chalize (1600m).
Vanochtend zijn we uiteraard weer op tijd opgestaan, we voelden ons een stuk fitter. Alleen Els heeft het niet zo best gehad (diarree en braken). De route was niet zo zwaar, vandaag komen we weer eens door een dorp (Tipling). Het is altijd een gejoel en gejuich als kinderen zien dat er vreemdelingen aankomen. Het is vertederend om te zien en we staan er steeds weer versteld van hoe ze in hun blote billen en de haren stijf van de vlooien rond rennen en Namasté roepen. Vandaag een heel gevaarlijke brug zonder leuning overgestoken, we waren blij dat we aan de overkant waren. Sommigen zijn er op handen en voeten over gekropen. In Chalize aangekomen bivakkeerden we op het schoolplein. We werden goed bekeken tijdens het scheren en haren wassen. Die avond was het hele dorp uitgelopen om te zingen en te dansen op het schoolplein. De dans werd geopend door twee jongens waarna 3 meisjes het optreden vervolgden. Het was heel leuk en heel bijzonder maar duurde wel erg lang want we waren toch wel moe. We kregen ook een Tika op ons voorhoofd en een bloemenslinger omgehangen. Rim onze reisleider heeft een donatie gedaan voor het schooltje namens de hele groep. We zijn om 22:00 uur gaan slapen.

Woensdag 22-oktober-1997, van Chalize (1600m) naar voorbij Hindung (2500m).

Om 06:00 uur weer thee op de slaapzak, daarna vertrokken voor de moeilijke klim naar Hindung. Eerst moesten we over een hangbrug (ohlala) de hellingen waren vandaag heel stijl. Wim Penninx was vandaag aan de beurt om ziek te worden, hij is onderweg flink gevallen en van zijn stokje gegaan. De lunch was in het dorp Hindung.
De kinderen hadden een schommel waar ze zich uitstekend op vermaakten.
Schommel in het dorpje Hindung.

Om 15:00 uur aangekomen op een mooie kampeerplek aan de rand van een bos.

Donderdag 23-oktober-1997, voorbij Hindung (2500m) naar Thulo Dhunga (3250m).

Vandaag zijn we begonnen met 1000m klimmen en 200m dalen. Er is geen nieuw ziektegeval bijgekomen en Wim Penninx is weer aardig in de benen. Het klimmen was erg zwaar, het eerste stuk eerst liep ik achter Marlies later zei Rim onze reisleider dat ik beter voor kon lopen om de richting van het pad aan te geven zodat ze zich alleen op het klimmen kon concentreren. Op deze hoogte kom je geen mens meer tegen. De gehele dag is het bewolkt gebleven en op het einde had Marlies na een valpartij over een glibberige steen last van haar rug. Zelf had ik last van hoofdpijn (toch de hoogte?). Op de kampeerplaats aangekomen was het verbazend om te zien dat voor iedere tent een redelijk vlak plekje was gevonden, daar hebben de Nepalezen een goed oog voor. Het avondeten was heel smaakvol, mono’s patat en bloemkool. In overleg met Rim heb ik besloten om een pilletje tegen hoogteziekte in te nemen. Weer vroeg gaan slapen. Vannacht ben ik vaak uit de slaapzak gemoeten om te plassen, dat was het gevolg van het pilletje. Om 05:00 uur werden we ruw gewekt, de gidsen waren de sneeuw van de buitentent aan het scheppen.

Vrijdag 24-oktober-1997, ingesneeuwd.

Die nacht had ik al gezien dat het wit was, maar die ochtend konden we pas echt zien hoeveel sneeuw er die nacht was gevallen en nog steeds in heel dikke vlokken naar beneden kwam. Vandaag zouden we vertrekken naar onze hoogste kampeerplek van deze tocht, dit is in verband met de hevige sneeuwval uitgesteld. We hebben de dag doorgebracht met kaarten (toepen) in de eettent en uitgerust. De hele dag heeft het nog gesneeuwd. De dragers wilden zo snel mogelijk gaan dalen aangezien er sommigen waren die geen schoenen hadden en op teenslippers liepen. De binnentent werd nat en de handdoekjes waren bevroren. En er was weer een nieuwe zieke, Marcel was nu aan de beurt met darmproblemen.

Zaterdag 25-oktober-1997, Thula Dunga (3250m) naar Vieuw-point (3750m) en dalen naar Thanlung (2650m).

Uitgeslapen tot 06:30 uur, de rits van de tent was stijf bevroren en het waaide nogal maar na enige tijd was er ook een stralend zonnetje aan een stralend blauwe hemel. Na het ontbijt zijn we ondanks de sneeuw op weg gegaan naar het Vieuwpoint. Marcel was achter gebleven en Els en Marlies zijn ca. 300m mee geklommen. Elly Wim Albert Rim en ik zijn door geklommen tot 3750m hoogte waar we een schitterend uitzicht hadden op de toppen van de Ganesh Himmal, Paldol en aan de andere kant op het dal en het besneeuwde kamp. Intussen waren Els en Marlies met de gids Faldo begonnen aan de afdaling naar het kamp. Onderweg riep Faldo op Ray (van de keukenploeg) om assistentie die hun daarop tegemoet kwam om te helpen. Ze waren een beetje aan het dollen en ineens schoof Marlies van het pad de afgrond in en gleed ca. 10 meter naar beneden totdat ze zich aan een tak kon vastgrijpen waarna Faldo en Ray haar weer naar boven op het pad hebben geholpen. Dat was schrikken de rest van de afdaling zijn ze daarna zeer geconcentreerd gedaald.  Om 11:15 uur zijn we na de steile afdaling weer in het kamp gearriveerd. Marlies had onze plunjezakken al gepakt omdat we diezelfde dag een nieuw kamp nabij Thanlung (betekent; open plek in bos) zouden opslaan. Dat werd dus dalen langs hetzelfde steile pad dat we hadden geklommen op de heenreis, Marlies had de schrik van die morgen nog in de benen, geen makkelijke tocht dus. We zijn uiteindelijk moe maar voldaan in ons nieuwe kamp aangekomen waar we doodmoe in onze tent zijn neergeploft. Het kampeerplaatsje was idyllisch genoeg maar met harde puntige stenen die door de isoleermatjes heen goed te voelen waren, ik ben enige tijd met kledingzakken in de weer geweest om een lekker slaapplekje te creëren.

Zondag 26-oktober-1997, van Thanlung (2650m) naar Burang (1600m).
Om 07:30 zijn we vertrokken voor een lange afdaling van 1000m en daarna weer 500m stijgen. Onderweg weer over hangbruggen gelopen waar twee rivieren de Bhahil Khola en Anku Khola bij elkaar komen, dit is in Nepal een heilige plek, er is ter plekke een Tempeltje. Onze hoofdgids Dawa heeft nog een onplezierige ontmoeting gehad met een slang die boven op een rots lekker lag te zonnen. Aangekomen in Burang werd het kamp opgezet op het dorpspleintje, weer onder veelbelangstelling van de plaatselijke bevolking.
Eindelijk weer eens de haren gewassen aan de dorpspomp. Die avond weer lekker gegeten, spaghetti en een vegetarische hamburger gevuld met aardappel en ananas na.

Maandag 27-oktober-1997, van Burang (1600m) naar voorbij Tjapsung Khola (1600m).

We zijn aan onze laatste week begonnen. Na een vrij onrustige nacht en thee op de slaapzak zijn we na het ontbijt om 07:30 uur vertrokken. Vanaf deze dag wilden we iedere dag wat langer lopen zodat we de laatste dag niet meer zover hoefden, aangezien voor die dag een lange busreis van Trisuli naar Kathmandu op het programma stond. Eerst zijn we echter nog een stukje terug gelopen om nog wat allerlaatste foto’s te maken van bergtoppen. Marlies was achter gebleven in het dorp en had van Layka (zie foto) een bloemenkrans gekregen ze is Marlies lang blijven volgen.

Vandaag zijn we verscheidene Land-slides (aardverschuivingen) overgestoken. Wat een ravage rest er na een verschuiving, enkel nog wat gruis en rotsblokken waar een provisorisch pad over loopt.

Deze streek is al een stuk drukker, we komen veel vrachtdragers tegen die wel lasten van 60 kg en meer dragen. Er is ook een groot verschil in de huizen, ze worden allengs groter en mooier. We hebben 500m geklommen en 500m gedaald en tot 14:00 uur gelopen waarna het kamp werd opgezet langs het pad op een terras met een prachtig uitzicht over de verschillende valleien voor ons.
Het dorp Tjapsung Khola.

Dinsdag 28-oktober-1997, van Tjapsung Khola (1600m) naar voorbij Kuri (1600m).

De voorlaatste wandeldag, we zijn eerst 500m afgedaald naar de rivier waar weer een schitterende hangbrug moest worden overgestoken. Van hieruit ging het weer 1000m behoorlijk stijl omhoog waarna weer gedaald kon worden naar het dorpje Kuri. Hier waren we op tijd voor de gymles bij het schooltje, wat ons opviel was de discipline.
De kampeerplek was op een rijstveld, de planten waren net gerooid en lagen te drogen op de rand van het terras.

Woensdag 29-oktober-1997, voorbij Kuri (1600m) naar dorp nabij Trisuli Bazar.

Die ochtend was het helder weer, het lijkt of we alsmaar vroeger beginnen en langer lopen. Eerst weer dalen naar de rivier, de hangbrug over en dan weer klimmen naar een pas op 2000m. Na de lunch liepen we door een dorp waar ineens grote paniek ontstond en er een drieste waterbuffel het pad kwam afgedenderd en ons belaagde. Na enige consternatie zijn we op een muurtje gesprongen en was het gevaar geweken. De dragers hadden we die hele dag niet gezien, die roken zeker al de stal.

Onderweg vroeg de hoofdgids Dawa of het goed was als er een schaap, rakie, bier en cola werd gekocht voor het afscheidsfeest die avond. We hadden deze dag goed doorgelopen en waren flink opgeschoten zodat de volgende dag alleen nog de bustocht op het programma stond. De hele dag was bij de groep echter onduidelijkheid over hoe lang er gelopen moest worden, vandaar dat we blij waren toen ons kamp werd opgezet.

Die avond heeft Rim namens de groep de fooien aan de dragers, keukenploeg en gidsen uitgereikt. Sommigen waren echt ontroerd en kwamen ons heel enthousiast de hand schudden. Het schaap heeft het ook moeten ontgelden, de manier waarop het vlees wordt bereid is niet zoals wij het gewend zijn. De botten werden met de bijl dat bij de WC tent lag in stukken geslagen en hier werd dan soep van getrokken voor de dragers. Wij kregen dan het gekookte vlees.

Daarna dan het feest, de dorpelingen hebben het laten afweten, daarom heeft de keukenploeg onder aanvoering van de hoofdgids Dawa maar het heft in handen genomen. Er werd gezongen gedanst en door ons weer eens bier gedronken, heerlijk.

Donderdag 30-oktober-1997, van dorp nabij Trisuli Bazar (1200m) naar Trisuli Bazar (650m).

Het had die nacht flink geonweerd en geregend. Onze tent is droog gebleven, diverse anderen hadden veel wateroverlast. Om 07:15 zijn we vertrokken voor de laatste wandeling. Voor Marlies was het nog een moeilijke laatste wandeldag vanwege haar rug, ze heeft een week met pijnstillers moeten lopen.

Om 09:00 uur arriveerden we in Trisuli Bazar bij de bus. Door de regen was de toestand van de weg verslechterd, deze zat vol diepe sporen en hobbels. We zijn tot 12:00 uur doorgehobbeld waarna we in een dorpje zijn gaan eten. Onze kok had eerst de keuken gecontroleerd waarna we de nationale kost Dahl (rijst met een groene saus) hebben gegeten.

Om 15:00 uur zijn we in Kathmandu in het hotel gearriveerd, kamer 212. Op de kamer aangekomen hebben we eerst een lekkere douche genomen (wat een weelde). Om 17:00 uur zijn we samen met Wim een cadeau gaan kopen voor Albert die jarig was en een aardigheidje voor Rim de reisleider. Die avond zijn we met de groep gaan eten in het Yak restaurant waar we Tomba (Tibetaans bier, gierst aangevuld met heet water) hebben gedronken, het viel vrij zwaar. Om 22:00 uur kwamen we in het hotel terug waar we weer lekker in een gewoon bed hebben geslapen.

Vrijdag 31-oktober-1997, reisdag van Kathmandu naar New Delhi.

Het vliegtuig zou om 18:00 uur vertrekken zodat we om 15:00 uur moesten inchecken.

Die morgen hebben we Durbar Square het handelscentrum van Kathmandu bezocht en souvenirs gekocht, op de terugweg naar het hotel bijna zijn we in de smalle straatjes verdwaald. Uiteindelijk hebben we het hotel weer gevonden alwaar we om 15:00 uur afscheid hebben genomen van de groep. In het hotel kregen we door het balie personeel een wit zijden sjaaltje omgeknoopt, dit is in de Oosterse cultuur het symbool dat je beschermt gedurende de thuisreis.

We zijn samen met Wim Penninx terug gereisd. Op het vliegveld aangekomen was de vertrektijd zomaar gewijzigd van 18:00 naar 20:00 uur, uiteindelijk zijn we dan om 20:30 uur opgestegen. De vlucht is verder heel voorspoedig verlopen. We zijn om 21:30 uur in Delhi geland en vandaar met de bus naar het Centaur hotel gebracht. Hier hebben we nog geprobeerd om 2 kamers te krijgen aangezien in onze papieren één 2 persoonskamer plus 1 bed stond aangekruist. Dit is niet gelukt maar als je weet wat voor een bureaucratie in India heerst, is dit niet zo verwonderlijk, men kan of durft geen verantwoording te nemen.

Zaterdag 1-november-1997, reisdag van Delhi via Parijs naar Amsterdam.

Het ontbijt in het Centaur hotel. We mochten voor 100 roepies bestellen, het continentaal breakfast koste echter 104 roepies, dat gaf nogal problemen, uiteindelijk hebben we het opgelost door voor 2 i.p.v. 3 personen te bestellen.

Om 05:00 uur zijn we met de bus weer naar het vliegveld gebracht en om 07:35 uur lokale tijd, (02:05 uur Nederlandse tijd) zijn we opgestegen met de Jumbo Jet.

Om 12:30 uur zijn we dan in Parijs geland en om 15:10 uur met de Airbus weer opgestegen en om 16:20 uur stipt op tijd op Schiphol geland waar we werden opgewacht en verwelkomd door Karen Bas en Marc.

Samenvattend

Een fantastische reis, we hebben van alles gezien en gehad.

  • Heel veel tegenstellingen, arm en rijk.
  • Kathmandu, een smerige lawaaierige stad.
  • Heel veel rust in de bergen.
  • Heimwee.
  • De bevolking, heel vriendelijk.
  • Een geweldige kok.
  • Ontzag voor de dragers
  • Prachtige vergezichten.
  • Namasté, (Ik groet de God in U).

foto’s:  Theo Oberndorff  copywrite ©