Dolomieten 2000

dia01.jpgdia5.jpgdia12.jpgdia16.jpgdia19.jpgdia24.jpgdia25.jpgdol-antj1.jpgdol-antj2.jpgdol-heil-kruitz.jpgdol-pareb1.jpg

Italië Dolomieten augustus 2010 

10-daagse bergwandelingen met SNP vanuit pension Al Bagn langs indrukwekkende kalkmassieven.

Reisgenoten:         Ali Weerman, Piet de Rover, Marieke Rhebergen, Mieke Dobber, Janneke Elderson, Peter van Putten, Frauke Hut, Raymond Tilmans, Cor Tanis, Guus Reith en Marlies Oberndorff.  Reisleider:    Erik Dawson

Dag 1, vertrek vanuit Sittard

We zijn 15 augustus 2010 om 17:30 uur door onze kinderen Karen en Bas naar het station gebracht, waar we om 17:46 uur vertrokken. We arriveerden om 19:30 uur op het station in Arnhem. Het merendeel van onze reisgenoten was al aanwezig, de kennismaking verliep dan ook vlot (altijd spannend). Om 20:30 uur zijn we vanuit Arnhem vertrokken met de Internationale trein naar Keulen, onze gereserveerde plaatsen waren bezet, Erik onze reisleider had dus een probleempje Hij had dit snel opgelost zodat we plaats konden nemen en de kennismaking met de rest van de groep konden voortzetten.

We waren al snel in Keulen waar we over stapten op de slaaptrein naar Munchen. Er was gereserveerd voor 4 personen per couchette, dit was een luxe. Om ca. 23:00 uur hebben we de slaapplaatsen in gereedheid gebracht.

Dag 2, van Keulen via Munchen Innsbruck naar Fortezza

Na wat gesluimerd te hebben is de trein vanmorgen om ca. 6:30 uur Munchen binnengelopen. Bij McDonald’s koffie gedronken, wat gegeten en op de trein naar Milaan gestapt.

In Fortezza aangekomen zijn we overgestapt op de boemeltrein naar Brunico, het weer was opperbest. In Brunico stonden de taxi busjes al te wachten om ons naar La Valle Wengen te brengen, waar we om ca. 11:00 uur bij het pension AL Bagn arriveerden.

Diezelfde middag hebben we een rondwandeling gemaakt door het prachtige Wengerdal, de kennismaking met dit gebied beviel ons goed, mooie weiden en indrukwekkende bergen.

Dag 3, wandeling naar de Heilig Kreutz hütte

Vandaag stond de niveau 3 wandeling op het programma. Het was goed weer, een flauw zonnetje, kortom prachtig wandelweer. Om 9 uur zijn we vertrokken, het ging gelijk al flink bergop zodat we onze kuiten goed voelden. Eerst via bospaadjes en puinhellingen langs de Kreutzkofelwand gelopen, waarna we om ca. 11 uur bij de Heilig Kreutz hütte arriveerden. Het uitzicht was schitterend, hier hebben we wat gegeten en daarna met een kleinere groep een uitstapje gemaakt naar de Kreutzkofelwand. We hebben enkele steile stukken tot aan kabels geklommen. Hierna zijn we omgekeerd en via de Heilig Kreutz hütte (waar we de anderen hebben opgepikt) en de Armenterawiesen weer terug naar het pension gewandeld. 800 m stijgen en dalen. Na het voortreffelijke diner die avond gekaart  en gelezen.

Dag 4, klim naar de Paresberg

Het was mooi wandelweer, iets bewolkt. Om 8:45 uur zijn we vetrokken naar de Paresberg (2396 m). In de aanloop zijn we het pad kwijtgeraakt waardoor we via een moeilijk te beklimmen grasberg uiteindelijk aan de voet van de Paresberg aangekwamen, waar we tot onze verassing Edelweiss tussen het gras aantroffen. Van hier zijn we aan de beklimming van de berg begonnen, het pad was stijl. We zijn uiteindelijk aardig hoog gekomen (ca. 2300 m) maar vanwege de veranderende weersomstandigheden (donkere wolken boven het dal) niet tot de top geraakt. Erik voorzag problemen in de afdaling als de omstandigheden verslechterden. Aan de voet van de berg aangekomen hebben we de tocht voortgezet en via een uitzichtpunt (met kruis) op Wengen terug naar Al Bagn gewandeld. We zijn om 17:00 uur moe maar voldaan gearriveerd en na een verkwikkend bad en  weer lekker eten vroeg onder de veren gegaan. Het weer is overigens goed gebleven, we hebben maar een paar regendruppels op de terugweg gevoeld.

1000 m stijgen en dalen.

Dag 5, vrije dag

Geen best weer “regen”, om 8:30 uur hebben we ontbeten waarna we met regenkleding aan naar Wengen zijn gewandeld. Hier inkopen gedaan en in de Alpenrose koffie gedronken. Vervolgens zijn we terug naar het pension gewandeld en nog even doorgelopen tot de graafmachine die we de vorige dag op een helling hebben zien balanceren, het water stroomde in beekjes over de weg. Het heeft tot ca. 16:00 uur geregend waarna Marlies nog even buiten heeft zitten lezen. Ik heb naar een verslag van de Tour de France geluisterd. Die avond tai-ché onderricht gekregen van Mieke. Na het eten verder gegaan met raadsels (kwispels) oplossen.

Dag 6, Würtzjoch Peitlerkofel (2875 m)

Met de taxibus zijn we van het pension naar het Wurtzjoch gereden, waar we aan de rondwandeling met uitstapje naar de top van de Peitlerkofel zijn begonnen. Het weer was bewolkt en aan de koude kant. Eerst een klim naar de Peitlerscharte pas, boven aangekomen was het best fris. Van hier met Janneke, Peter, Guus, Marlies en Erik de klim naar de Peitlerkofel aangezet. Hoe hoger we kwamen hoe meer sneeuw, we zijn tot op ca. 2800 m hoogte geklommen.  Op het hoogste punt aangekomen zaten we letterlijk en figuurlijk in de wolken zodat het uitzicht beperkt was. Tijdens de beklimming zijn wat oudere mensen (ca. 60 jaar) met een vrij pittig tempo ons voorbij gelopen, zij maakten wel de oversteek met behulp van kabels over de graad naar de rotswand, binnen de kortste keren waren ze uit ons gezichtsveld verdwenen. We hebben wat gegeten en zijn aan de afdaling begonnen waar we weer bij de pas aankwamen en onze tocht rond de Peitlerkofel hebben voltooid, via PRA DE PUTIA langs lange heuvelachtige wegen. Onderweg zijn we de rest van onze groep weer tegengekomen, waarna we om ca. 16:00 uur bij de parkeerplaats van het Würtzjoch arriveerden. Van hier zijn we met het taxibusje terug gereden naar het pension waar een heerlijk bad en het eten een welkome verademing was.

1200 m stijgen dalen.

 

Dag 7, via Val de Fanes naar de Fanes hütte

Om 9 uur zin we vertrokken voor een overnachting in de Fanes hűtte, Alie en Frauke waren ziek achtergebleven in het pension. Het was bewolkt, het eerste stuk was bekend terrein,vervolgens ging het over een puinhelling omhoog, die sommigen met angst en beven tegemoet zagen. In de verte was de Antoniuspas goed te zien. Het laatste stuk was vrij stijl en ging over in een smal pad en het begon lichtjes te sneeuwen. Boven aangekomen was het erg koud, zodat we na wat gegeten te hebben snel de afdaling naar de Fanes hütte zijn begonnen. In de afdaling ben ik een handschoen kwijt geraakt, hij viel op de grond en rolde de puinhelling af, het leek me te gevaarlijk om langs de puinhelling af te dalen. Nadat we de puinhelling voorbij waren zagen we de Fanes hütte al van ver liggen. We zijn via een prachtige alpenweide vol koeien en het gefluit van marmotten met uitzicht op  schitterende bergtoppen naar de berghut gewandeld. Ik had een andere voorstelling van een berghut, het was meer een luxe hotel met het mooiste sanitair wat ik ooit gezien heb. Het enige verschil met een hotel was de slaapzaal. Die middag hebben we lekker van het zonnetje genoten na een korte wandeling in de omgeving. Het was erg druk in de hut, er was een groep Beierische kletterer, hun voorman mishandelde een gitaar en zong hierbij dubbelzinnige männerlieder. Na het eten was zijn klapstuk een act met een bezemsteel en pollepel welk hij als instrument gebruikte en wederom een onverstaanbaar lied met vögelen of zo ten gehore bracht. Hij beleefde er zelf het meeste plezier aan, gezien de lauwe reacties van zijn groep. We zijn vroeg gaan slapen.

1200 m stijgen en 400 m dalen.

 

Dag 8, van Fanes hűtte naar Capo Alpina

Bij het krieken van de dag zin we om 5 uur opgestaan om de zonsopgang te bewonderen, jammer, het was bewolkt. Desondanks zijn we op pad gegaan en naar een topje op 2219 m gewandeld, waar we even hebben gewacht of de omstandigheden beter werden, wat niet gebeurde. Hierna terug gewandeld naar de Fanes hűtte, we hebben onderweg nog 2 gemzen en een ree gezien. We hebben ontbeten waarna we zijn vertrokken voor de afdaling naar Capo Alpina. Na ca. 3 uur wandelen was er de keuze tussen een moeilijkere klim over een puinhelling naar Capo Alpino of een eenvoudigere maar mooie afdaling. Peter en Guus gingen met Erik de moeilijkere weg en wij hebben de gemakkelijke route genomen. Het lijnenspel in de bergen was schitterend, ongelooflijk welke krachten dit in miljoenen jaren tijd veroorzaakt hebben. Onderweg hebben we naar stenen gezocht, enkele mooie exemplaren gevonden, kalksteen met hierin kristallen. Raymond en ik hadden deze in onze handen terwijl een groepje vrouwelijke wandelaars ons tegemoet kwam en vroegen naar onze stenen. Wij antwoorden het zijn schitterende stenen en lieten ze bewonderen, waarop ons een batch op de blouse van een van de meisjes in het vizier kwam van parkwachter, ze zei dat het verboden was stenen mee te nemen, Raymond vond dat maar flauwe kul waarop de parkwachtster het reglement uit de rugzak haalde en ons de bewuste paragraaf liet lezen. Hierop hebben we de stenen achter gelaten, maar mochten toch één klein exemplaar meenemen, maar wel aan niemand laten zien.

Na koffie een biertje en apfelstroedel gegeten te hebben zijn we met het taxibusje weer naar Al Bagn terug gereden. Na onze vorige maaltijd in de Fanes hutte smaakte de maaltijd in het pension weer dubbel zo goed.

600 m stijgen en 900 m dalen.

Dag 9, van St. Martin in Thurn naar Wengen

Vandaag onze spullen weer ingepakt. Voor de laatste wandeling vandaag om 8:45 uur met het taxibusje naar St. Martin gereden waarvandaan we 500 m zijn gestegen en 200 m gedaald. We zijn via kleine gehuchten over weilanden terug gewandeld naar Wengen waar we koffie hebben gedronken en uiteindelijk om 13:30 uur weer terug in het pension waren.

Die middag hebben we afscheidt genomen van het personeel van Al Bagn en hun bedankt voor de voortreffelijke verzorging gedurende de afgelopen dagen. We zijn met het taxibusje naar Brunico gebracht voor de slotmaaltijd, waarna we op de trein naar Fortezza zijn gestapt en hier vervolgens zijn overgestapt op de nachttrein naar Keulen.

Dag 10, aankomst Keulen

We zijn om 8:50 uur met een vertraging van ca. 15 minuten aangekomen in Keulen waar we in vogelvlucht afscheid hebben genomen van onze medereizigers, de trein naar Aken stond al op het andere perron klaar. In Aken zijn we met de Interliner verder gereisd naar Heerlen waar we op de trein naar Sittard zijn gestapt en om 11:15 uur door Karen en Marc zijn afgehaald.

Samenvattend

  Fantastische panorama’s

  Fijne groep

  

Goed Pension
  Kundige en plezierige reisleider